Reklam alanı-1
Dikkat: Forum bütün Üyelere Kapatılmıştır!
Sadece Yöneticiler Forumu görebilirler.

Engelliler hayatı daha rahat yaşayabilecekler mi?

http://okulweb.meb.gov.tr/36/01/764194/okul%20resimleri/resimler/engelliler_haftasi2007_1_2.jpg Engelliler Hayatı Daha Rahat Yaşayabilecekler mi??? Avrupa Birliği müktesebatı gereği beş yılın içinde olduğumuz süredir yürürlükte olan 5378 sayılı Özürlüler Kanunumuz var. Sosyal devletin gereği olan engelli bireylerin haklarının korunması ve onların hayatlarının daha yaşanabilir bir hale getirilmesi konusunda temel bir adım atıldı beş yıl önce. Ancak öncelikle küçük bir terminolojik

Konuyu değerlendir: Engelliler hayatı daha rahat yaşayabilecekler mi?

5 üzerinden | Toplam: 0 kişi oyladı ve 1450 kez incelendi.

  1. Üyelik tarihi
    Haziran.2010
    Nereden
    İstanbul/Üsküdar
    Mesajlar
    1.568

    Engelliler hayatı daha rahat yaşayabilecekler mi?




    Engelliler Hayatı Daha Rahat Yaşayabilecekler mi???

    Avrupa Birliği müktesebatı gereği beş yılın içinde olduğumuz süredir yürürlükte olan 5378 sayılı Özürlüler Kanunumuz var. Sosyal devletin gereği olan engelli bireylerin haklarının korunması ve onların hayatlarının daha yaşanabilir bir hale getirilmesi konusunda temel bir adım atıldı beş yıl önce. Ancak öncelikle küçük bir terminolojik çevirme yapmaya niyetliyim. Kanunun özürlü olarak tanımladığı bireyi ben engelli olarak tanımlamak istiyorum. Bunun özel bir sebebi olmasa da engelli terimi daha uygun gelmekte bana.

    Kanunun yürürlüğe girmesinin ardından, bugüne kadar birçok ortamda ‘’etrafımızda ne kadar da engelli varmış’’ hayret bildiren ifadeyi daha çok duyar oldum. Bundan sonraki süreçte, daha çok hayatın içine dalabilen engelliler ile, özellikle de engelli aileleri belki yıllar süren gayretlerinin belki meyvelerini toplamaya başlayabilecekler.

    Eskiden eve hapsolmak onların kaderiydi, şimdilerde sokakta yürürken daha çok karşılaşabiliyoruz sizce?

    Engellinin sokakta yürüyüşünü yaratık görmüş edasıyla bakmaktan kendinizi alıkoyabilen normal insanlar olabilirseniz bir gün, uygun düzenlemeler yaparsanız bizlerde hayatlarımızı daha rahat sürdürebilme imkanına kavuşmuş olacağız.

    Ne mutlu bir gün!

    Şehrimiz nüfusunun 2002 nüfus sayımı 4495 kişisinin engelli olduğundan bahsediyor istatistikler.

    Yani yaklaşık yedi kişiden biri.

    Özürlüler kanunu ile fırsat eşitliği ve haklar konusunda önemli bir adım atıldığını söyleyebilirim ama kağıt üstünde belirtmeliyim. Burada engellilerin henüz maruz kaldığı sorunlardan, çok sayıda örnek de verilebilir. Ancak biraz aklıselim düşünme mecburiyetim var kanaatindeyim. Sürecin devam ettiğini ve bu konuda alınması gereken daha çok mesafe olduğunu ve bununla birlikte gelişmelerin umut verici olduğunu düşünmek istiyorum.

    Engelli olmak ne anlama gelir?

    Bu normal bireyler için verilmesi mümkün olmayan bir cevap gibi!

    Engelli olmanın belirgin bir psikolojik stratejisi olduğunu söylemek zor. Toplumsal bir kabul edebilirlik ya da uyumluluğu henüz arayamayabiliriz. Bu toplumun çekirdeğini oluşturan herhangi bir ailenin içinde büyüyen herhangi bir engelli için hayat henüz standartlara kavuşmadı. Hedeflenen standartlar tutturulur da, engellilerin topluma kazandırılması söz konusu olursa, o zaman engellilerin psikolojik profillerinin kendi normalleri içerisinde sürdürülebileceğini öngörebiliriz.

    Öncelikli olarak engelliye bakış açımızın temeline oturmuş gibi görünen ‘’acıma’’ duygusunu normal insanlar olarak üzerinizden atabilmelisiniz. Yani onların hastalıklı ya da bu hayatta şanssız bireyler olduklarını düşünmeniz, onların öğrenme kabiliyetlerini ve özgün davranış geliştirmelerini, ayrıca uyum stratejileri belirlemelerini gerçekten zorlaştırmaktadır.

    ‘’Acıma ve merhamet duygularınız’’ engellilerin hayata uyum sağlamalarını engellemektedir; gibi genel değerlendirme yapmak çok zorlama bir değerlendirme olmaz sanırım. Bu bağlamda onları gerçekten engelli olarak değerlendirirsek, onların hayatın içine dalmasını, yaşamı gerçekten yaşamasını engellediğinizi hatırlatmamız gerekebilir.

    Onlara tabiî ki normal birey muamelesi yapamayız. Tabiî ki yaşamın içinde olmalarını sağlamaya çalışmak adına kolaylıklar göstereceğiz. Ancak metaforik anlamda balık tutup vermeyi bırakıp, onlara nasıl balık tutulacağını öğretebilirsek ancak o zaman bir engellinin sosyal hayata katılabilmesini sağlayabiliriz.

    Burada engel türlerinin birbirinden farklılığı ile ilgili bir eleştiri ile karşılaşma olasılığımız var. Ancak ben inanıyorum ki herhangi bir engelliye yaşamı nasıl yaşayabileceği öğretilebilir. Kimisine çok öğretilebilir. Kimisine az öğretilebilir. Bu da bir gerçek.

    Toplumsal alanda engelliye acımak yerine onların sizin gibi düşünebilen yaşayabilen bireyler olduğu ön kabulü ile onlara yaklaşma mecburiyetiniz var. Her ne kadar engel türlerindeki farklılıklar, böyle düşünmenize zorluk çıkarsa da.

    Engelli bireyleri daha çok ön plana çıkarıyoruz doğal olarak ancak; onların arka taraflarındaki gerçek mağdurları (aslında kahramanları) görmezden gelemeyiz.

    Ailelerini!

    Engelli ailesinin yaşadığı dramatik tablo birçok kez görmezden gelinen, saklanan durum olagelmiştir. Çocuğunun bedensel ve zihinsel olarak problemli olması dolayısıyla, doğru dürüst bir tane bile komşuluk ilişkisi olmayan anneler tanımak zorunda kaldım. Ya da aile içi ilişkilerde travma derecesine varmış tahrip olmuş evlilik problemleri ile karşılaştım. Çocuğun durumu yüzünden suçlanan anne, engelli çocuk yüzünden parçalanan aileler var bu toplumun içinde. Hem de azımsanmayacak kadar çok.

    Burada suçlu ya da sorumlu aramak, tabiî ki duygusal davranmanın sonucu olabilir. Ancak çözüm bulmaz, bizim bu çok önemli toplumsal sorunumuza.

    Engelli ailelerinin ihtiyacı olan şey, engelli çocuğa sahip olmasından dolayı toplumsal alanda kabullenici bir yaklaşımın ya da bakış açısının gelişmesi.

    Acınarak bakılan bireyler olmaktan bıkmış onlar.

    Aslında birbirini tetikleyen süreçler var. Evden dışarı çıkarılmayan engelliye toplum ucube muamelesi yapıyor ister istemez. Hani kaza yapan araçları seyretmek ve incelemek için kilometrelerce kuyruk oluşturan sürücülerin zihniyeti ile bir tutuyorum bu zihniyeti.

    Yani merak!

    Toplum içine çıkarılmayan saklanan engelli, dışarı çıktığında merak uyandırıyor ister istemez.

    Örneğin bana büyük illerden birinde yaşayan bir arkadaşımın başından geçen olayı bana anlattığı şekilde size aks ettirmeye çalışıyorum (bir gün çocuğuyla beraber parka gitmek için bir toplu taşıma aracına biniyor. Çocuğu yedi sekiz yaşlarında, çok ağır zihinsel engelli bir kız çocuğuymuş. Bütün otobüste bir an ilginç bir sessizlik olmuş. Herkes çocuğun o ortamda daha önce görülmeyen davranışlar sergilemesini garipsemiş. Tabi arkadaşım bakışlardan oldukça rahatsız olmuş olacak ki, yüzünü oldukça gergin bir ifade kaplamış)

    Şimdi burada bir paradoks var.

    Ortada bakışlardan rahatsız olan bir anne ve hayatlarında ağır zihinsel engelli birey görmemiş bir topluluk!

    Acil olarak değiştirilmesi gereken şey ‘’bakış açısı’’ dır.

    Toplumun engelliye bakış açısı ile engelli ailesinin toplumsal hayatın içindeki yalnızlığı giderilerek, bir yazılı olmayan mutabakat yapma zorunluluğu vardır.

    Bilinçlilik ve normalleştirme bunun ön şartıdır buda ancak toplumun engelli hayatı hakkında eğitimiyle olur.

    Engellilerin, hayatı gönüllerince yaşamanın tadına vardıkları günlerin gelmesi dileklerimle.


    KARS Dolunay Derneği Engelliler Birim Başkanı


    kaynak
  2. 10.Ağustos.2010, 00:12
    #1



    Engelliler Hayatı Daha Rahat Yaşayabilecekler mi???

    Avrupa Birliği müktesebatı gereği beş yılın içinde olduğumuz süredir yürürlükte olan 5378 sayılı Özürlüler Kanunumuz var. Sosyal devletin gereği olan engelli bireylerin haklarının korunması ve onların hayatlarının daha yaşanabilir bir hale getirilmesi konusunda temel bir adım atıldı beş yıl önce. Ancak öncelikle küçük bir terminolojik çevirme yapmaya niyetliyim. Kanunun özürlü olarak tanımladığı bireyi ben engelli olarak tanımlamak istiyorum. Bunun özel bir sebebi olmasa da engelli terimi daha uygun gelmekte bana.

    Kanunun yürürlüğe girmesinin ardından, bugüne kadar birçok ortamda ‘’etrafımızda ne kadar da engelli varmış’’ hayret bildiren ifadeyi daha çok duyar oldum. Bundan sonraki süreçte, daha çok hayatın içine dalabilen engelliler ile, özellikle de engelli aileleri belki yıllar süren gayretlerinin belki meyvelerini toplamaya başlayabilecekler.

    Eskiden eve hapsolmak onların kaderiydi, şimdilerde sokakta yürürken daha çok karşılaşabiliyoruz sizce?

    Engellinin sokakta yürüyüşünü yaratık görmüş edasıyla bakmaktan kendinizi alıkoyabilen normal insanlar olabilirseniz bir gün, uygun düzenlemeler yaparsanız bizlerde hayatlarımızı daha rahat sürdürebilme imkanına kavuşmuş olacağız.

    Ne mutlu bir gün!

    Şehrimiz nüfusunun 2002 nüfus sayımı 4495 kişisinin engelli olduğundan bahsediyor istatistikler.

    Yani yaklaşık yedi kişiden biri.

    Özürlüler kanunu ile fırsat eşitliği ve haklar konusunda önemli bir adım atıldığını söyleyebilirim ama kağıt üstünde belirtmeliyim. Burada engellilerin henüz maruz kaldığı sorunlardan, çok sayıda örnek de verilebilir. Ancak biraz aklıselim düşünme mecburiyetim var kanaatindeyim. Sürecin devam ettiğini ve bu konuda alınması gereken daha çok mesafe olduğunu ve bununla birlikte gelişmelerin umut verici olduğunu düşünmek istiyorum.

    Engelli olmak ne anlama gelir?

    Bu normal bireyler için verilmesi mümkün olmayan bir cevap gibi!

    Engelli olmanın belirgin bir psikolojik stratejisi olduğunu söylemek zor. Toplumsal bir kabul edebilirlik ya da uyumluluğu henüz arayamayabiliriz. Bu toplumun çekirdeğini oluşturan herhangi bir ailenin içinde büyüyen herhangi bir engelli için hayat henüz standartlara kavuşmadı. Hedeflenen standartlar tutturulur da, engellilerin topluma kazandırılması söz konusu olursa, o zaman engellilerin psikolojik profillerinin kendi normalleri içerisinde sürdürülebileceğini öngörebiliriz.

    Öncelikli olarak engelliye bakış açımızın temeline oturmuş gibi görünen ‘’acıma’’ duygusunu normal insanlar olarak üzerinizden atabilmelisiniz. Yani onların hastalıklı ya da bu hayatta şanssız bireyler olduklarını düşünmeniz, onların öğrenme kabiliyetlerini ve özgün davranış geliştirmelerini, ayrıca uyum stratejileri belirlemelerini gerçekten zorlaştırmaktadır.

    ‘’Acıma ve merhamet duygularınız’’ engellilerin hayata uyum sağlamalarını engellemektedir; gibi genel değerlendirme yapmak çok zorlama bir değerlendirme olmaz sanırım. Bu bağlamda onları gerçekten engelli olarak değerlendirirsek, onların hayatın içine dalmasını, yaşamı gerçekten yaşamasını engellediğinizi hatırlatmamız gerekebilir.

    Onlara tabiî ki normal birey muamelesi yapamayız. Tabiî ki yaşamın içinde olmalarını sağlamaya çalışmak adına kolaylıklar göstereceğiz. Ancak metaforik anlamda balık tutup vermeyi bırakıp, onlara nasıl balık tutulacağını öğretebilirsek ancak o zaman bir engellinin sosyal hayata katılabilmesini sağlayabiliriz.

    Burada engel türlerinin birbirinden farklılığı ile ilgili bir eleştiri ile karşılaşma olasılığımız var. Ancak ben inanıyorum ki herhangi bir engelliye yaşamı nasıl yaşayabileceği öğretilebilir. Kimisine çok öğretilebilir. Kimisine az öğretilebilir. Bu da bir gerçek.

    Toplumsal alanda engelliye acımak yerine onların sizin gibi düşünebilen yaşayabilen bireyler olduğu ön kabulü ile onlara yaklaşma mecburiyetiniz var. Her ne kadar engel türlerindeki farklılıklar, böyle düşünmenize zorluk çıkarsa da.

    Engelli bireyleri daha çok ön plana çıkarıyoruz doğal olarak ancak; onların arka taraflarındaki gerçek mağdurları (aslında kahramanları) görmezden gelemeyiz.

    Ailelerini!

    Engelli ailesinin yaşadığı dramatik tablo birçok kez görmezden gelinen, saklanan durum olagelmiştir. Çocuğunun bedensel ve zihinsel olarak problemli olması dolayısıyla, doğru dürüst bir tane bile komşuluk ilişkisi olmayan anneler tanımak zorunda kaldım. Ya da aile içi ilişkilerde travma derecesine varmış tahrip olmuş evlilik problemleri ile karşılaştım. Çocuğun durumu yüzünden suçlanan anne, engelli çocuk yüzünden parçalanan aileler var bu toplumun içinde. Hem de azımsanmayacak kadar çok.

    Burada suçlu ya da sorumlu aramak, tabiî ki duygusal davranmanın sonucu olabilir. Ancak çözüm bulmaz, bizim bu çok önemli toplumsal sorunumuza.

    Engelli ailelerinin ihtiyacı olan şey, engelli çocuğa sahip olmasından dolayı toplumsal alanda kabullenici bir yaklaşımın ya da bakış açısının gelişmesi.

    Acınarak bakılan bireyler olmaktan bıkmış onlar.

    Aslında birbirini tetikleyen süreçler var. Evden dışarı çıkarılmayan engelliye toplum ucube muamelesi yapıyor ister istemez. Hani kaza yapan araçları seyretmek ve incelemek için kilometrelerce kuyruk oluşturan sürücülerin zihniyeti ile bir tutuyorum bu zihniyeti.

    Yani merak!

    Toplum içine çıkarılmayan saklanan engelli, dışarı çıktığında merak uyandırıyor ister istemez.

    Örneğin bana büyük illerden birinde yaşayan bir arkadaşımın başından geçen olayı bana anlattığı şekilde size aks ettirmeye çalışıyorum (bir gün çocuğuyla beraber parka gitmek için bir toplu taşıma aracına biniyor. Çocuğu yedi sekiz yaşlarında, çok ağır zihinsel engelli bir kız çocuğuymuş. Bütün otobüste bir an ilginç bir sessizlik olmuş. Herkes çocuğun o ortamda daha önce görülmeyen davranışlar sergilemesini garipsemiş. Tabi arkadaşım bakışlardan oldukça rahatsız olmuş olacak ki, yüzünü oldukça gergin bir ifade kaplamış)

    Şimdi burada bir paradoks var.

    Ortada bakışlardan rahatsız olan bir anne ve hayatlarında ağır zihinsel engelli birey görmemiş bir topluluk!

    Acil olarak değiştirilmesi gereken şey ‘’bakış açısı’’ dır.

    Toplumun engelliye bakış açısı ile engelli ailesinin toplumsal hayatın içindeki yalnızlığı giderilerek, bir yazılı olmayan mutabakat yapma zorunluluğu vardır.

    Bilinçlilik ve normalleştirme bunun ön şartıdır buda ancak toplumun engelli hayatı hakkında eğitimiyle olur.

    Engellilerin, hayatı gönüllerince yaşamanın tadına vardıkları günlerin gelmesi dileklerimle.


    KARS Dolunay Derneği Engelliler Birim Başkanı


    kaynak
    Twitter Facebook Google+

Benzer Konular

  1. İşitme engelliler için bir adım daha atılıyor
    Konu Sahibi MuTeBer Forum İşitme Engelliler
    Cevap: 0
    Son Mesaj : 03.Ocak.2013, 09:47
  2. Cevap: 7
    Son Mesaj : 31.Mart.2012, 21:19
  3. İşitme ve Konuşma Engelliler 3G Telefonlarla Çok Rahat İletişim Kurabiliyorlar
    Konu Sahibi Zümrüdü Anka Forum İşitme Engelliler
    Cevap: 0
    Son Mesaj : 20.Aralık.2011, 20:11
  4. Cevap: 0
    Son Mesaj : 15.Ocak.2011, 17:25
  5. Engelliler ulaşımda rahat bir nefes aldı
    Konu Sahibi karcicegi Forum Ulaşım
    Cevap: 0
    Son Mesaj : 26.Kasım.2010, 18:17

Bu Konu için Etiketler