Elektrik priziyle yeni dünyaya merhaba [O An]

Elektrik priziyle yeni dünyaya merhaba [O An]

12 Şubat 2012 - 00:17

Orta halli bir çiftin 92 yılında ilk çocuğu olarak dünyaya merhaba dedim.Merakımın beni götürdüğü yerde anlatılanlardan yola çıkarak anlatmaya çalışacağım. O an'ımı.

Küçükken aşırı yaramaz bir bireymişim. Henüz 3-4 yaşlarımda annemin tabak setinin bulunduğu, boyumu kat kat aşan dolabı düşürmüşüm. Kuvvet nerden geldiyse ben de bilmiyorum. :)
Böyle ufak tefek kazalara yol açarken, derken bir gün kendi başıma gelecek olan kazanın da yolunu açtım.
Eskiler bilir; bir kovaya su doldurulur taşlı su ısıtıcıları ile su kaynar hale getirilir, banyo, bulaşık, temizlik ihtiyaçları için kullanılırdı.
Ama ben, o su ısıtıcısını farklı bir amaçla kullanmışım.
3 yaşımdayken su ısıtıcısını sol elime alıp sağ elimle prize takmışım. (Akla bak, o anki akıl şimdi olaydı uu profesör olmuştum).
Neyse devam edelim. Ben pek bir şey hatırlamadığım için o an hissettiğim acıyı anlatamayacağım.
Denilenlere göre elimi elektrik çarpmış sonra da alev almış. (Ağlamamışım yine de :) )
Kemikler erimiş falan.
Sonra hastaneye götürmüşler. Ankara'ya sevk etmişler. Babam o sıralar Elazığ'da inşaat işinde çalışıyormuş, duyunca gelmiş. Ankara götürmüşler beni.
Doktor 1 hafta gözetim altında kaldıktan sonra ameliyat edileceğimi falan söylemiş. Babam da işleri dolasıyla soğuk bakmış, kalsın bi ara yaparız demiş. Annem feryat figan; çocuk ölecek sen git ben kalırım demiş.
Doğu erkeği maço karısını bırakmaz yabancı ellerde.
Vay efendim sen nasıl tek başına burada kalırım dersin. ÖLECEKSE ÖLSÜN dönüyoruz demiş. (Annemin anlattığı bu şekilde.)
Neyse önce sırtımdan et parçası alınmış açık kemikleri kapatmak için. Deriyi tutmamış. Bu defa her iki bacağımdan et parçası alınmış elime nakledilmiş.
Şu an sol elim, sağ elime oranla kısa. Parmak uçlarım yok. Elim yumruk şeklinde.
Her çocuk gibi benim de kafama çok taktığım kendimi yıprattığım, Allah affetsin isyan ettiğim zamanlar oldu.
Büyüdükçe elimdeki sakatlığın beynimde olmamasına şükrettim.
Benden kötü durumda olanları gördükçe kendi halime şükrettim.
Şu an her şeye rağmen Erciş'te 2 yıllık üniversite okuyorum.
10 parmaklı birinin yazamadığı hızda yazı yazabiliyorum bilgisayarda. :)
Hatta sertifika da almıştım enkazda kaldı. :)
Şu an tek amacım kendi paramı kazanıp kimseye muhtaç olmamak. Babam da dahil.
Allah kısmet ve yardım ederse başaracağım.

Zaman ayırıp okuduğunuz için teşekkürler. Bir O an daha var. O yazıda görüşmek ümidiyle. Sağlıcakla kalın, sevgiyle kalın, güler yüzlü kalın. :)

Bu haber 71 defa okunmuştur.

YORUMLAR

  • 0 Yorum